Authenticiteit

"Hoe echter, hoe succesvoller". Neem nu Alexander Pechtold. In de regering als exponent van D66 was de publieke opinie steeds minder overtuigd van zijn kwaliteiten als bestuurder van dit land. Dat had gevolgen voor het oordeel over de man zelf. Deze werd steeds negatiever en daarmee de hele partij D66 meeslepend in een neerwaartse spiraal. Maar zie daar. D66 uit de regering en in de oppositie. Pechtold ontpopt zich als een goede debater, als een zeer waardevolle redenaar en criticaster. Iemand met idealen en een duidelijke visie op dingen, gestoeld op de o zo gewaardeerde ‘redelijkheid' die D66 ooit een plek bezorgde in ons partijenstelsel. De publieke opinie is een stuk positiever geworden over Pechtold. Een andere rol met de publieke perceptie dat hij daar héél goed in is en hij is de gevierde gast en door de politieke pers uitgeroepen tot politicus van het jaar. Oftewel: Pechtold komt zo veel beter tot zijn recht. Dit is wat hij wil, dit is wat hij kan. Hier is hij ‘authentiek' in. Je kunt wel proberen om een ‘rol te spelen' zoals Pechtold blijkbaar gedaan heeft toen zijn partij nog huisde in ‘Vak K'. Maar het verleent je nooit de door de genadeloze publieke opinie ingeschatte authenticiteit die nodig is voor politieke populariteit in een brede kring. En hoe je het ook went of keert, democratie draait nu eenmaal om die populariteit. En hoe "echter" je overkomt in de publieke opinie, hoe meer dat gewaardeerd wordt. Een les voor ons allen: pas op met marketingpraatjes, pas op met het opwerpen van rookgordijnen. Authenticiteit loont.

Cees Siermann